" โทษที อย่า ซี้ซั๊ว เหมา "

กรณี ที่การ ลงประชามติรับร่าง ไม่รับร่างรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พ.ศ.2550 เมื่อวันที่ 19 สิงหาคม ที่ผ่านมานี้ ผลออกมาคือ
รับ : 14,249,520 คิดเป็น 56.7 %
ไม่รับ : 10,419,912 คิดเป็น 41.4 %
บัตรเสีย : 479,715 คิดเป็น 1.9 %
หลังจากนั้นก็ ได้มีการวิจารณ์ แสดงความคิดเห็นกัน ต่างๆ นานา จนเหมือนกับว่าคนพูดเข้าไปนั่งอยู่ในหัวใจของ คนเป็นล้านๆ อย่างงั้นแหละ แต่ตอนที่ผลยังไม่ออก ไม่เห็นว่า จะเข้าไปสมอ้างรู้อะไรก่อนเลย ..เหตุ ก็คือ กลัว ผิด เสียหน้า พอตัวเลขออกมาเรียบร้อย ละที่นี้ ศาสดาจารย์ ทั้งหลาย ละพูดเหมือนตาเห็น เหมือน รู้ใจคนเป็นล้าน คิดอะไร กัน บ้าง เก่งเป็นบ้า

ซึ่ง ความจริง การวิจารณ์ วิจัย ผลการลงประชามติ ไม่ใช่เรื่องเสียหายอะไรหรอก เพราะมันเป็น การประเมินทางสถิติ แต่ ที่ ผมขอท้วงติง ก็ ตรงที่ว่า การวิจารณ์ เป็นการด่วนสรุป ความคิดของคนลงประชามติ ในความคิดของนักวิจารณ์ ความคิดของคนลงประชามติ มีหลากหลายมากมาย เช่น ผมลงประชามติว่า รับร่าง ไม่ใช่หมายความว่าผมจะเห็นด้วยกับการรัฐประหาร ก็หาไม่ และก็ไม่ใช่ว่าผมจะเห็บชอบกับ รัฐธรรมนูญทั้งฉบับ ก็ไม่ใช่ แต่ เหตุผลของผมที่รับร่างฯ และเห็นด้วยกับการ รัฐประหารในช่วงนั้น ก็เพราะ อยากให้ทักษินถูกตรวจสอบบ้าง อยากให้ทักษิน ลดความอหังการ์ลงซักที แต่ทำไม่ได้สักอย่าง อยากให้มีการเลือกตั้งใหม่ เนื่องจากช่วงปลายรัฐบาลทักษินฯ สถานการณ์เริ่มรุนแรง ทั้งในภาคใต้และในใจกลางกรุงเทพมหานคร อย่างที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน เพราะ ทักษิน ชอบ พูดจาท้าทาย ยั่วยุ ดูแคลนนักวิชาการ หนังสือพิมพ์ เข้าไปแทรกแซง วงการทางการเมืองการปกครอง สถาบันตุลาการ สถาบันการศึกษา และองค์กรเอกชนตามรัฐธรรมนูญ มากมาย มีการสร้างอำนาจ ให้กับตนเอง คนไทยเริ่มขัดแย้งจนถึงขั้นใช้กำลัง เข้าเผชิญหน้ากัน ใช้อำนาจที่มีอยู่ แก้ไข เปลี่ยนแปลง กฏหมาย จนผมเอง นึกว่า อยากให้ สภาฯตรวจสอบและ อภิปรายกันในสภา แต่ก็ทำไม่ได้ สักครั้ง เนื่องจากรัฐธรรมนูญ มีข้อจำกัด จึงอยากให้ ใครสักคน เข้ามายึดอำนาจ ให้ทักษินลงจากอำนาจ แล้ว เปลี่ยนแปลงแก้ไข การที่ผมคิดอย่างนี้ไม่ใช่หมายความว่า ทักษินไม่ดี ก็หาไม่ ผมนิยมชมชอบความฉลาด ผมนิยมชมชอบ ที่ทักษิน เก่งในเรื่อง การแก้ไข ปัญหาเศรษฐิจ และอื่นๆอีกมาก แต่ผมไม่ชอบคนหลงตัวเอง ผมไม่ชอบ การใช้อำนาจ การใช้อภิสิทธิเหนือ ผมต้องการให้ผู้บริหารบ้านเมือง มีคุณธรรม มีจริยธรรม มีความ อ่อนน้อม ถ่อมตน อย่างคนไทย ไม่ใช่ สร้างความขัดแย้งในบ้านเมือง
นักวิจารณ์บางคน ที่ออกมาพูด หลายท่านวิจารณ์ ไปตาม ทัศนคติ และมุมมองของตนเอง แบบเหมารวมเป็นเข่ง ไปตามภูมิปัญญาของคนพูด โทษที ถ้าคนวิจารณ์คิดผิด มันทำให้ สังคม วุ่นวายได้เหมือนกัน เมื่อเป็นดังนั้น แล้ว หาก ไม่รู้จริงหรือคิดว่า จะทำให้คนสับสนไปตาม ภูมิปัญญาอันงี่เง่าของคนพูด อย่าเพิ่งด่วนวิจารณ์ไปเลยดีกว่า เพื่อเห็นแก่ ชาติ บ้านเมือง ที่ทุกวันนี้ กระแสความงี่เง่า ความดื้อรั้น มองปัญหาด้านเดียว สวนกระแสสังคม ของคนดันทุรัง ที่สามารถสร้างความนิยม คล้อยตาม มากมาย น่าหนักใจพออยู่แล้ว

สังคมวุ่นหากใช่.... เพราะคนโง่ ดอก??

ทุกวันนี้ ที่สังคมไทยเราวุ่นวาย ขัดแย้ง แทบจะรบราฆ่าฟันกันตาย ล้วนเกิดจากความฉลาดของคนในยุคนี้ ทังนั้น แต่ตรงข้าม ยามเมื่อคนไทย ยังด้อยการศึกษา ประชากรยัง เรียนไม่มาก หรือที่เราคิดว่าตัวเองยังไม่ฉลาด เราจะรู้รักสามัคคี กัน เอื้อเฟื้อเกื้อกูลกัน ต่างเคารพ เชื่อฟังกัน
ดูแต่สถานการณ์ปัจจุบันซิ ต่างคนต่างฉลาด ต่างคนต่างเก่ง ไม่มีใครคิดว่าตัวเอง โง่ ไม่มีใครคิดว่าตัวเองผิด สมัยก่อนพอ ผู้ใหญ่ หรือผู้อาวุโส บอกว่า อย่าทำ เด็กๆ ก็ จะกลัว ไม่กล้าทำกันแล้ว หากผู้ใหญ่ สอนอะไร เด็กๆก็จะ เชื่อฟัง สมัยนี้ ครูต้องกลัวเด็ก พ่อแม่ ต้องกลัวลูก ขนาด ว่า เด็กนักเรียนไม่พอใจครู นักเรียนเดี๋ยวนี้ ใช้ไม้หน้าสามตีครู จนตาย แม้กับพระ ก็ยังกล้าฆ่าพระกันแล้ว ไม่กลัว ตกนรก กับศาล ยังกล้าวิจารณ์ กล้าลองดี กับประธานองคมนตรีซึ่งพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวฯ ทรงแต่งตั้ง ก็ ยังกล้าปลุกม็อบ ขับไล่แบบไม่เคารพเกรงใจเบื้องสูง เพียงเพราะอ้างว่า สนับสนุนการการรัฐประหารรัฐบาลชุดที่แล้ว โดยไม่ต้องดูว่า เหตุและปัญหา หรืออะไรผิดอะไรถูก แล้วต่อไปนี้อะไรมันจะเหลือ

นักการเมืองกลัวเงิน นักการเมืองกลัวไม่ได้เป็นพรรครัฐบาล ความเชื่อ ความรัก ความศรัทธา ความซื่อสัตย์ จริงใจ ของผู้คน หมดแล้ว เหลืออย่างเดียวคือ เงิน อำนาจ ผลประโยชน์ ที่คนจะเชื่อฟัง ยอมกายถวายตน และที่เรียกว่าอุดมการณ์ หลักการ เหตุผล มันเพียง ข้ออ้าง ที่หยิบยกเอามาพูด มาอ้างกันตามทฤษฎี ตามตำรา ที่ร่ำเรียนกัน
แต่ว่ากันตามความเป็นจริง ความฉลาดจริงๆ เป็นสิ่งที่ดี แต่ที่เป็นปัญหากับสังคม เป็นความฉลาด แกมโกง เป็นความฉลาดแบบเห็นแก่ตัว เป็นความฉลาดของมือปืนรับจ้าง เป็นความฉลาดของนักการเมือง ของเมืองไทย ตะหาก

ห่วงก็แต่ชาวบ้าน ที่ไม่รู้ ความจริง เมื่อได้ ฟังลีลาการพูดแบบน้ำไหลไฟดับ จริงมั่ง เท็จมั่ง เมื่อวานพูดอย่าง วันนี้ พูดอย่าง ชาวบ้านคิดไม่ทันฟังไม่ทัน ของลีลามืออาชีพ เท่านั้น ก็ คล้อยตามเลือดขึ้นหน้า ให้กูไปตายกูก็ตาย ว๊ะ
ใคร ก็ ได้ ที่ พล่ามว่า กู เป้นนักการเมืองที่แท้จริง มีอุดมการณ์ รักชาติ รักประชาชน กู ตั้งพรรค กูเข้าพรรคโน้นพรรคนี้ เพื่อ ชาติ เพื่อสังคม เพื่อประชาชนตาดำๆ ลอง ลุกขึ้นมาพูด ซิ ว่าไม่ได้ทำเพื่อตัวเอง ไม่ได้ทำเพื่อเงิน ไม่ได้ทำเพื่ออำนาจ ลอง ดูซิว่า หาก ใครเอาเงินมาทุ่ม หรือ บอกว่าจะให้ ตำแหน่ง ให้เป็นรัฐมนตรี รัฐมนโท เป้นที่ปรึกษา มีเงินใช้จ่าย ดูซิว่า จะ ไม่เปลี่ยนพรรคเปลี่ยนหนัง หรือในทางตรงกันข้าม หากพรรคที่ตัวเองสังกัดไม่ได้เป็นรัฐบาล หรือไม่ได้ร่วมรัฐบาล สักสมัย สองสมัย ดูซิว่า จะเหลือ สมาชิกพรรคสักกี่ตัว...เอ้ย จะเหลือสมาชิกสังกัดพรรคสักกี่ท่าน ไม่เชื่อ งวดนี้ พวกเรา ลองติดตามดูตอนต่อไป